ماجراهای چی‌چی‌کُف

درباره‌ی کتاب

بسیاری از خوانندگان، بخش مهمی از میراث ادبی بولگاکف را کمتر دیده‌اند: فیلتون‌ها، طرح‌ها، طنزهای مطبوعاتی و داستان‌های کوتاهی که در دهه‌ی ۱۹۲۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۳۰ خلق کرد؛ آثاری که نه‌تنها دروازه‌ی ورود به جهان ذهنی او هستند، بلکه پابه‌پای رمان‌ها، هویت پیچیده‌ی او را در جایگاه نویسنده‌ای میان خنده و هراس، طنز و تراژدی، و واقعیت و کابوس می‌سازند. در این آثار کوتاه همان آمیزه‌ی منحصربه‌فردی را می‌بینیم که بعدها در کارهای بلند به شکل پخته‌تری ظاهر شد: تلفیق خنده‌ی عصبی با کابوس، طنز تیز با فانتزی، و رئالیسم روزمره با سوررئالیسمی که از دل اضطراب‌های زمانه سر برمی‌آورد.

بخشی از متن کتاب

چی‌چی‌کُف که از درشکه‌نشینی به اتومبیل‌نشینی رسیده بود و سوار آن پروازکنان از کنار آبکندهای مسکو می‌گذشت، بدوبیراه پشت بدوبیراه نثار گوگول می‌کرد: «الهی که پسر شیطان پای هر دو چشمش دو تا بادمجان بکارد به چه درشتی! جوری آبرو و حیثیتم را برده که نمی‌توانم هیچ ‌جا آفتابی شوم. آخر اگر بفهمند من چی‌چی‌کُفم، مثل روز روشن است که توی چشم بر هم زدنی می‌فرستندم جایی که عرب نِی انداخت! تازه، ای کاش، فقط دَکم کنند، خدای نکرده سر از لوبی‌یانْکا دربیاورم چه؟! همه‌اش تقصیر گوگول است، الهی که خودش و همه‌ی کس‌وکارش…