فدریکو روی بالکنش

از متن کتاب

می‌دانی دیوانگی چطور شروع می‌شود؟
نه. قبل‌تر هم گفتم…
خفه‌شو. اولش عصبانی می‌شوی.
چیز عجیبی نیست.
نه، گوش کن. عصبانی می‌شوی چون دیگران فکر می‌کنند تو مثل خودشانی.
طبیعی است فدریکو.
و بلافاصله، شروع می‌کنی به نفرت از تفاوت‌هایت. از گذشته‌ات متنفر می‌شوی. از خانواده‌ات. از ریشه‌ات.
ما همه، لااقل کمی، در برابر گذشته‌مان شوریده‌ایم.
چرا؟
شاید شرمنده‌ایم که آنچه را حالا می‌دانیم نمی‌دانسته‌ایم.
آیا از گذشته‌مان شرمنده‌ایم؟
ناامیدیم از اینکه امروزمان به رسمیت شناخته نمی‌شود.
و آینده‌مان؟
هنوز اتفاق نیفتاده است. هنوز نمی‌شناسیم‌اش.
و اگر بخواهی گذشته‌ات را فراموش کنی؟
نمی‌توانی. کمی‌اش را چرا. اما همه‌اش را نه.
و اگر با فراموش‌ کردن گذشته‌ات، امروزت را هم از یاد بردی چه؟
نمی‌توانی. تو اینجایی. در حال.
و اگر نتوانی؟
آن وقت می‌فهمی که حال، یک لحظه‌ی دیگر گذشته است.
و آینده؟
الان زندگی‌اش می‌کنی.
و اگر هیچ خاطره‌ای از گذشته‌ای یا حسی به حال نداشته باشی؟
آن وقت در آینده زندگی می‌کنی. مسئله خو گرفتن در آن لحظه است، نه؟
گمان می‌کنم تو آینده‌ای می‌خواهی بی لحظات.
می‌دانی اسمش چیست؟
نه. چون نمی‌فهممش.
اسمش دیوانگی است.