زمان: شب

درباره‌ی کتاب

زمان: شب تجربه‌ای ساده و سرگرم‌کننده نیست؛ مواجهه‌ای است با آن بخش از واقعیت که معمولاً ترجیح می‌دهیم از آن چشم بپوشیم. پتروشِفسکایا، با شجاعت و صداقت، تاریکی‌های زندگی را نشان می‌دهد و درعین‌حال، زیبایی خشن و صادقانه‌ای خلق می‌کند که از قدرت کلمات و دقت مشاهده‌ی نویسنده برمی‌خیزد. او به ما یادآور می‌شود که ادبیات پیش از هر چیز هنر بیان حقیقت است، حتی اگر آن حقیقت تلخ و هولناک باشد.

بخشی از متن کتاب

جایی لبه‌ی پیاده‌رو نشسته بودیم و می‌لرزیدیم. مامان را روی چمدان نشاندم. همان‌طور خمیده و با حالت جنینی نشسته بود. ناگهان کل تنش لرزید و باز آرام شد. فهمیدم که باز شاشیده، آن هم در چکمه‌های نمدی‌اش. فعلاً گرمش می‌شود، اما پنج ‌دقیقه‌ی دیگر یخ می‌زند. زیر بغلش را گرفتم، چمدان را برداشتم و بدن سفت و کج‌وکوله‌ی پیرزن را از میان برف‌ها کشاندم طرف تراموا. توی تراموا گرم است و بالاخره به جایی می‌رسیم.