دوردستان

از یادداشت مترجم

دوردستان با همان واژه‌ای به پایان می‌آید که آغاز شده است: دوردستان.

گویی توسکانا نه تنها بعد از به پایان رساندن کتابش از ما می‌خواهد که به ابتدا برگردیم، بلکه سیزیف‌وار صخره‌ی زندگی را نشان‌مان می‌دهد که دوباره باید به ستیغ قله بازگردانیم؛ بار هستی را، بار سنگی آدمی را.

از متن کتاب

شادی مسئله‌ای بیش از اندازه لحظه‌ای (است) و به ناگاه در یک خنده تجلی (می‌کند)، با یک خبر با یک جرعه مشروب ناب. اما درهرصورت ظرف یک لحظه دود می‌شود و زمان می‌برد که بازگردد. آدم اکثر اوقات شاد نیست.