کرکس‌های بی‌کُرک‌وپَر

ماریو بارگاس یوسا درباره‌ی نویسنده‌ی هم وطن خود می‌گوید: یک داستان‌سرای باشکوه، یکی از بهترین‌های آمریکای لاتین و احتمالاً زبان اسپانیایی، که به ناحق چنین شناخته نمی‌شود. خولیو رامون ریبِیرو استان داستان کوتاه آمریکای لاتین، یک نویسنده‌ی بزرگ، و متأسفانه یکی از موارد بسیار در گروه نویسندگان درخشان ناشناخته برای مخاطب ایرانی، البته تا به امروز.

آثار ریبِیرو که سهم عمده‌ای در شکوفایی بزرگ ادبیات آمریکای لاتین پس از جنگ جهانی دوم داشت تصاویر نادری را به نمایش می‌گذارند؛ ترکیبی از نقد اجتماعی و فانتزی که نمای تیره‌ای از زندگی پرو را به نمایش می‌گذارد.

از متن کتاب:

«می‌دونی قدیم‌ها نامه‌رسون‌های دفاتر برای چی اون‌قدر راضی بودن؟»

یک‌باره این را از من پرسید.

«چون یه دست اونیفورم جدید بهشون داده بودن، با پاگون. اون‌ها خیال می‌کردن سرنوشتشون تغییر کرده، درحالی‌که فقط لباسشون تغییر کرده بود.»